ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")
ΤΟ BLOG ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ («ΕΙΣ ΚΟΠΆΝΟΥΣ») ΠΟΛΕΩΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Η Χριστουγεννιάτικη Συναυλία των παιδιών μας



Χριστουγεννιάτικη Συναυλία, με την παιδική χορωδία και ορχήστρα του Πνευματικού Κέντρου του Αγίου Νικολάου «εις Κοπάνους», θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 17 Δεκεμβρίου και ώρα 18.00 μ.μ., στην αίθουσα «Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος» της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας.

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Εις μνημόσυνον π. Αλεξάνδρου Σμέμαν (+13 Δεκεμβρίου 1983)



Στις 13 Δεκεμβρίου του 1983 εκοιμήθη ο μεγάλος Θεολόγος και συγγραφέας, Πρωτοπρεσβύτερος Αλέξανδρος Σμέμαν (Schmemann Alexander, 1921-1983).

Εις μνημόσυνον, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το «Ημερολόγιό» του:
«Αγαπώ το σπίτι μου, και μου φαίνεται πάντα σαν να πεθαίνω όταν το αφήνω για να περάσω τη νύχτα μου αλλού -η επιστροφή μου φαίνεται τόσο μακρινή! Είμαι πάντα γεμάτος χαρά όταν σκέφτομαι το σπίτι μου. Όλα τα σπίτια με τα φωτισμένα παράθυρα, πίσω από τα οποία ζουν άνθρωποι, μου δίνουν άπειρη χαρά. Θα μου άρεσε να μπαίνω στο καθένα απ' αυτά, να αισθάνομαι τη μοναδικότητα του, την ποιότητα της ζεστασιάς του.

Κάθε φορά που βλέπω έναν άνδρα ή μια γυναίκα να περπατούν με μια τσάντα για ψώνια, δηλαδή που πηγαίνουν στο σπίτι τους, σκέφτομαι γι' αυτούς: γυρνάνε στο σπίτι, στην πραγματική ζωή, και νιώθω καλά, και κατά κάποιο τρόπο μου γίνονται αγαπητοί και οικείοι. Πάντοτε προβληματίζομαι: Τι να κάνουν άραγε οι άνθρωποι όταν δεν "κάνουν" τίποτε, όταν μόνο ζουν; Τότε ακριβώς είναι που η ζωή τους γίνεται σημαντική, όταν η μοίρα τους είναι καθορισμένη. Η απλή μεσοαστική ευτυχία περιφρονείται συχνά από όλων των ειδών τους ακτιβιστές, οι οποίοι αρκετά συχνά δεν συνειδητοποιούν το βάθος της ίδιας της ζωής και νομίζουν πως η ζωή είναι μια συσσώρευση δραστηριοτήτων.

Ο Θεός μας προσφέρει τη Ζωή Του, κι όχι ιδέες, δόγματα, ή κανόνες. Στο σπίτι, όταν γίνουν τα πάντα, αρχίζει η ίδια η ζωή. Ο Χριστός ήταν άστεγος όχι επειδή περιφρονούσε την απλή ευτυχία -ο ίδιος είχε παιδική ηλικία, οικογένεια, σπιτικό-, αλλά επειδή παντού στον κόσμο "αισθανόταν σαν στο σπίτι του", στον κόσμο τον οποίο ο Πατέρας Του είχε δημιουργήσει ως τον "οίκο" του ανθρώπου. "Ειρήνη εν τω οίκω τούτω". Έχουμε το σπίτι μας και το σπίτι του Θεού, την Εκκλησία, και η βαθύτερη εμπειρία που έχουμε για την Εκκλησία είναι αυτή του «οίκου». Πάντοτε η ίδια και, πάνω απ' όλα, η ίδια η ζωή -η Λειτουργία, το εσπέρας, το πρωί, η εορτή- και όχι μια δραστηριότητα...».


Ο μακαριστός π. Αλέξανδρος Σμέμαν γεννήθηκε το 1921 στην Εσθονία. Η Ρωσική επανάσταση αναγκάζει την οικογένειά του λίγα χρόνια μετά να εγκαταλείψει τη Ρωσία και να εγκατασταθεί στο Παρίσι όπου ο Αλέξανδρος έζησε τα νεανικά του χρόνια, έκανε τις εγκύκλιες σπουδές του και αργότερα στα δύσκολα χρόνια του πολέμου (1940-45) πραγματοποίησε τις πανεπιστημιακές σπουδές του στο Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι. Ειδικεύται στην εκκλησιαστική ιστορία. Στην συνέχεια διδάσκει ο ίδιος στον Άγιο Σέργιο, εκκλησιαστική ιστορία, νυμφεύεται την ρωσικής καταγωγής, Τζουλιάνα Οσόγκουιν (το 1943) και χειροτονείται ιερέας (το 1946). Στον Άγιο Σέργιο συνεχίζει να διδάσκει μέχρι την αναχώρηση της οικογένειάς του για την Αμερική το 1951. Το 1959 αποκτά τον τίτλο του διδάκτορα από το πανεπιστήμιο του Αγίου Σεργίου. Από το 1963 μέχρι και το θάνατό του το 1983, αναλαμβάνει επίσημα τη θέση του Κοσμήτορα στον Άγιο Βλαδίμηρο. Σημαντικό σταθμό στους αγώνες του για το πρόβλημα της διασποράς, απετέλεσε η ίδρυση της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αμερικής (O.C.A.) το 1970.

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ομιλεί:



«...Μέ τήν ἐνανθρώπηση, λοιπόν, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καταργήθηκε ἡ λατρεία τῶν δαιμόνων, ὅλη ἡ κτίση ἁγιάστηκε μέ τό θεῖο του αἷμα, οἱ βωμοί καί οἱ ναοί τῶν εἰδώλων κατεδαφίστηκαν, ρίζωσε ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ, λατρεύεται πιά ἡ ὁμοούσια Τριάδα, ἡ ἄκτιστη θεότητα, ὁ ἕνας ἀληθινός Θεός ὁ δημιουργός καί κυβερνήτης τοῦ σύμπαντος. Τώρα πιά, πάλι, οἱ ἀρετές εἶναι κατορθωτός τρόπος ζωῆς, προσφέρθηκε ἡ ἐλπίδα μέ τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ· τώρα πιά οἱ δαίμονες τρέμουν τούς ἀνθρώπους πού προηγουμένως ἦταν τοῦ χεριοῦ τους. Καί τό πράγματι ἀξιοθαύμαστο, εἶναι πώς ὅλα αὐτά κατορθώθηκαν μέ τό σταυρό καί τά πάθη καί τό θάνατο. Κηρύχθηκε σ’ ὅλη τή γῆ τό Εὐαγγέλιο τῆς ὑποταγῆς στό Θεό, ὄχι μέ πολέμους καί ὅπλα καί στρατούς πού σύντριβαν τούς ἐχθρούς. Κηρύχθηκε ἀπό λίγους γυμνούς, φτωχούς καί ἀγράμματους, πού διώχνονταν ἀπό παντοῦ, πού δέχονταν χτυπήματα, πού θανατώνονταν, πού κήρυτταν ἕνα σταυρωμένο καί νεκρό, πού ὅμως ἐπικράτησαν ἀπέναντι στούς σοφούς καί τούς ἰσχυρούς γιατί ἀκριβῶς τούς ἀκολουθοῦσε ἡ ἀκαταμάχητη δύναμη τοῦ σταυρωμένου. Ὁ θάνατος, ὁ πρίν τρομακτικός, νικιέται, καί καταδικάζεται τώρα ὁ ἀπόβλητος καί μισητός τῆς ζωῆς...».

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

«Μέσ᾿ ἀπό τούς χριστουγεννιάτικους ὕμνους…»



«...Διάβαζα τ᾿ ἀρχαῖα τροπάρια, καὶ βρισκόμουνα σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ δὲν μπορῶ νὰ τὴ μεταδώσω στὸν ἄλλον. Πρὸ πάντων ὁ ἰαμβικὸς Κανόνας «Ἔσωσε λαόν», μὲ κεῖνες τὶς παράξενες καὶ μυστηριώδεις λέξεις, μ᾿ ἔκανε νὰ θαρρῶ πὼς βρίσκουμαι στὶς πρῶτες μέρες τῆς δημιουργίας, ὅπως ἦταν πρωτόγονη ἡ φύση ποὺ μ᾿ ἔζωνε, ὁ θεόρατος βράχος, ποὺ κρεμότανε ἀπάνω ἀπὸ τὴ μικρὴ ἐκκλησιά, ἡ θάλασσα, τ᾿ ἄγρια δέντρα καὶ τὰ χορτάρια, οἱ καθαρὲς πέτρες, τὰ ρημονήσια ποὺ φαινότανε πέρα στὸ πέλαγο, ὁ παγωμένος βοριὰς ποὺ φυσοῦσε κ᾿ ἔκανε νὰ φαίνουνται ὅλα κατακάθαρα, τ᾿ ἀρνιὰ ποὺ βελάζανε, οἱ τσομπάνηδες ντυμένοι μὲ προβιές, τ᾿ ἄστρα ποὺ λάμπανε σὰν παγωμένες δροσοσταλίδες τὴ νύχτα! Ὅλα τά ’βλεπα μέσ᾿ ἀπὸ τοὺς χριστουγεννιάτικους ὕμνους, μέσ᾿ ἀπὸ τὰ ἰαμβικὰ ἐκεῖνα ἀποκαλυπτικὰ λόγια, σὰν καὶ τοῦτα...».

Φώτης Κόντογλου

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

«Η πνευματική ζωή…»



«Η πνευματική ζωή δεν είναι ζωή νόμων και εντολών, αλλά ζωή συμμετοχής, αγάπης και έρωτος, μίξεως και ανακράσεως με το Θεό».

Παναγιώτης Νέλλας, «Ζώον Θεούμενον», «Εποπτεία», Αθήνα 1981, σ. 127.

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Στον Άγιο Νικόλαο «στους Κοπάνους»…




Με τη δέουσα εκκλησιαστική τάξη και ιεροπρεπή μεγαλοπρέπεια τιμήθηκε και φέτος η μνήμη του εν αγίοις πατρός Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου «στους Κοπάνους».
Την Τρίτη το απόγευμα, εψάλη Μέγας Εσπερινός με Αρτοκλασία, με τη συμμετοχή του προϊσταμένου του Ναού μας, π. Αποστόλου Σίλλη και του εφημερίου π. Δημητρίου Σιαμάνη, καθώς και των ιεροδιακόνων της Μητροπόλεὠς μας π. Βασιλείου Κλούρα, που την ερχόμενη Κυριακή θα λάβει το δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης και  π. Μιχαήλ Χρυσέλη.
Την κυριώνυμο ημέρα, Τετάρτη 06 Δεκεμβρίου, τελέσθηκε η πανηγυρική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του οσιωτάτου πρεσβυτέρου π. Στεφάνου Γκαλντέμη, εφημερίου του Ι. Ν. Αγίας Μαρίνης Ιωαννίνων και επικεφαλής του Ιδιαιτέρου Γραφείου του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας, με τη συμμετοχή των αιδεσιμολογιωτάτων ιερέων του Ναού μας και του ιερολογιωτάτου ιεροδιακόνου π. Μιχαήλ.










Και του χρόνου, με υγεία και τις πρεσβείες του Αγίου Νικολάου...

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Ανακοίνωση Πανηγύρεως



Γνωρίζουμε στα μέλη της Αγίας μας Εκκλησίας ότι την Τετάρτη 06 Δεκεμβρίου, μνήμη του εν αγίοις πατρός ημών Νικολάου Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας του Θαυματουργού, πανηγυρίζει ο Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου «εις Κοπάνους» πόλεως Ιωαννίνων, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα:

Τρίτη 05 Δεκεμβρίου:
Ώρα 17.00: Μέγας Εσπερινός, με Αρτοκλασία.

Τετάρτη 06 Δεκεμβρίου:
Ώρα 07.30: Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Ώρα 17.00: Ιερά Παράκληση στον Άγιο Νικόλαο.


Ἅγιος Νικόλαος ἐπίσκοπος Μύρων τῆς Λυκίας



«Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ» (Ψάλμ. 67, 36), ψάλλει ὁ λαός τοῦ Θεοῦ σέ κάθε Θεία Λειτουργία.
Σήμερα, ἴσως περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο «σήμερα», ὁ ἄνθρωπος βυθισμένος στήν ψευδαίσθηση τῆς ὑλικῆς αὐτάρκειας βιώνει ὡς σκοπό τῆς ζωῆς του τήν ἡδονή, πού προσφέρουν οἱ ὑλικές ἀπολαύσεις.
Σ’ αὐτό τό «Σήμερα» ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία «καθ’ ἡμέραν» προβάλλει φωτεινά σημάδια, ὁδοδεῖκτες, πού ἄγουν στή σωτηρία, τήν ἀνακαίνιση τοῦ ἀνθρώπου καί τήν αἰώνια Ζωή.
Καθημερινά, οἱ ἅγιοι μᾶς θυμίζουν πώς ἡ «ἐν Χριστῷ» ζωή ἀποτελεῖ τήν ὑπέρβαση τοῦ κόσμου καί τήν κατάλυση τῆς δύναμης τοῦ «ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου». Καί τελικῶς, ἡ ἄκαρπη συκῆ, μέσα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καρποφορεῖ ὡς δένδρο τῆς Ἐδέμ.
«Μιμηταί μου γίνεσθε καθώς κἀγώ Χριστοῦ» (Α΄ Κορινθ. 11, 1) κηρύττει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος. Κι αὐτά τά λόγια, πιστά, ἀκολούθησε ὁ ἅγιος Νικόλαος.
Σ’ ὅλη τήν ἐπίγεια ζωή του, ἐφαρμόζοντας τόν Κυριακό Λόγο, νίκησε τή δύναμη τοῦ κόσμου καί ἀνέδειξε τήν ἰσχύ τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τήν ἰσχύ τῆς Ἐκκλησίας.
Γιατί ἡ Ἐκκλησία αὐτό ἀκριβῶς ἐκφράζει με τή σημερινή γιορτή καί αὐτό ἀκριβῶς φανερώνει τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου. Νικόλαος σημαίνει τή νίκη τοῦ λαοῦ, τή νίκη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ πάνω στό κράτος τοῦ διαβόλου καί τήν κατάκτηση τῆς ἁγιότητας ὡς δωρεᾶς τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους.
Κι αὐτή ἡ ἁγιότητα δέν μένει προσωπικό κτῆμα. Διαχέεται διά μέσου τοῦ Ἁγίου σ’ ὅλο τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Ἅγιος, ὡς Ἐπίσκοπoς τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ μέλος τῆς Ἐκκλησίας, μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι, ἡ ὑγεία ἑνός μέλους ὁδηγεῖ σέ ἐξυγίανση καί τά ὑπόλοιπα μέλη.
«Κανόνα πίστεως» ὀνομάζει ὁ ὑμνωδός τόν ἅγιο. Καί μ’ αὐτό ὁμολογεῖ την ὕπαρξη μιᾶς σχέσης. Ὁ Ἅγιος ἀποτελεῖ ὁδηγό σχέσεως καί πρότυπο ἐμπιστοσύνης στόν Θεό. Γιατί ἡ πίστη δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἡ ἐμπιστοσύνη καί ἡ ἐναπόθεση κάθε «βιοτικῆς μέριμνας» στόν Θεό ἀλλά καί ἡ ἐλπίδα πραγματοποίησης τῶν ὑποσχέσεών Του.
Ὡς «εἰκόνα πραότητος» ὁ Ἅγιος ἀποδεικνύει τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς σχέσεως. Γιατί ἡ πραότητα δέν ἀποτελεῖ ἐξωτερικό γνώρισμα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἐπιβεβαιώνει τήν ἀναγέννηση τοῦ ἔσω, πνευματικοῦ, ἀνθρώπου.
Φανερώνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἔχοντας ἰαθεῖ ἀπό τήν ἀσθένεια τῶν παθῶν, φωτιζόμενος ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, καθίσταται Ναός καί Οἶκος τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἡ πραότητα ἀποτελεῖ φυσική ἰδιότητα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Καί φυσικῶς, πλέον, ὁ ἀναγεννημένος «ἐκ τοῦ Πνεύματος» ἄνθρωπος καθίσταται «ἐγκρατείας διδάσκαλος», ἀφοῦ ἐγκράτεια δέν εἶναι παρά ἡ δύναμη πού δίνει ὁ Θεός για νά μπορέσουμε νά ἐλέγξουμε τόν ἑαυτό μας.


Βρισκόμαστε περίπου στό μέσον τῆς πορείας μας πρός τή «μητροπολιτική ἑορτή» τῶν Χριστουγέννων. Διάγουμε περίοδο νηστείας καί ἡ ἐγκράτεια εἶναι ἀπαραίτητη. Εἶναι ὁδηγός ζωῆς. Ἀπαιτεῖ ἕναν ἐσωτερικό διάλογο καί μίαν ἐσωτερική ἀναζήτηση.
Μᾶς βοηθάει νά καθορίσουμε ποῦ κατευθύνεται ἡ ζωή μας. Κυβερνήτης μας εἶναι ὁ Χριστός ἤ μᾶς καθοδηγοῦν ἄλογα πάθη; Τηροῦμε τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ ἤ τίς ἐπιθυμίες τῆς σαρκός;
Ἀλλά ὡς ἐγκράτεια δέν ὁρίζουμε μόνο τήν ἀποχή ἀπό τίς τροφές. Ἐγκράτεια εἶναι καί ὁ περιορισμός τῆς γλώσσας, ἡ ἀποχή ἀπό τό θυμό καί ὅλες τίς ἄλλες ἐσωτερικές πιέσεις. Ἐπίσης, ἐγκράτεια καί ἔλεγχος ἀπαιτεῖται στήν ὅραση, τήν ἀκοή καί τίς λοιπές αἰσθήσεις. Γιατί αὐτές εἶναι πού ἐξάπτουν τή φαντασία, τροφοδοτοῦν τούς λογισμούς καί ἀναζωπυρώνουν τά πάθη.
Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, τήν πραότητα, τήν ἐγκράτεια καί τήν καλοσύνη ὡς θεῖες δωρεές, πού μᾶς βοηθοῦν στόν ἀνηφορικό δρόμο τῶν ἀρετῶν.
Μ’ αὐτές ὁπλισμένος ὁ Ἅγιος Νικόλαος βάδισε ἐπιτυχῶς τόν ἐπίγειο βίο. Μέ ἐμπιστοσύνη στόν Λόγο τοῦ Θεοῦ ἀγωνίσθηκε νά γίνει κατοικητήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, νά κάνει κτῆμα του τήν Ἀγάπη καί νά τή σκορπίσει ἁπλόχερα στό ποίμνιο πού τοῦ ἐμπιστεύτηκε ὁ Θεός.

Φίλες καί φίλοι,
Ἄς ἀποτελέσει ὁ Ἅγιος παράδειγμα ζωντανό στή ζωή μας. Ἄς γίνουμε κι ἐμεῖς μιμητές του γιά νά ἀκούσουμε τή γλυκιά φωνή τοῦ Ἰησοῦ: «εἴσελθε δοῦλε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου» (Ματθ. 25, 23).
Εἴθε ὁ Πανάγιος Τριαδικός Θεός διά τῶν πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Νικολάου νά μᾶς ἐνισχύει. Ἀμήν.

Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Κίτσιος
Ἐφημέριος Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους Περάματος

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

«Οι Άγιοι της εποχής μας Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης και Όσιος Ιάκωβος της Ευβοίας. Σύντομη αναφορά στον βίο τους»




Ομιλία του Διονυσίου Πομόνη, πτ. Α.Ε.Α. Βελλάς, κατά την θεία Λειτουργία της 3ης Δεκεμβρίου 2017, στον Ναό της Φανερωμένης Βανάτου εν Ζακύνθω*

Η εποχή της ύλης και της ματαιότητος στην οποία ζούμε έχει μια βασική δυνατότητα. Η δυνατότητα αυτή είναι η πνευματική τύφλωση των ανθρώπων, όπως του ανθρώπου της σημερινής ευαγγελικής περικοπής. Εδώ όμως γεννάται, αγαπητοί μου αδελφοί, το εξής ερώτημα, «όλων των ανθρώπων;» Η απάντηση αδελφοί μου είναι: όχι. Κάποιοι άνθρωποι ξεχώρισαν και θα ξεχωρίζουν. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, οι άνθρωποι εκείνοι που έφθασαν στο «καθ ομοίωσιν» οι πραγματικοί φίλοι του Θεού, οι οποίοι αντιστάθηκαν με κάθε τρόπο σε όλους εκείνους τους υλικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να τους κρατήσουν μακριά από τον φωτεινό δρόμο του Θεού.
Ένας εξ αυτών των ανθρώπων, τον οποίο εόρτασε η Εκκλησία μας χθες, είναι και ο σύγχρονος Άγιος της εποχής μας, Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, κατά κόσμον Ευάγγελος Μπαϊρακτάρης, ο οποίος γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Ιωάννης Καρυστίας του νομού Ευβοίας, το έτος 1906. Ο Όσιος Πορφύριος, γόνος μιας πολυμελής αγροτικής και πάμφτωχης οικογένειας, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο νωρίς για να εργαστεί μέχρι την ηλικία των 12 ετών, όπου και έφυγε για το Άγιον Όρος. Σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών εκάρη μοναχός και πήρε το όνομα Νικήτας. Σε ηλικία τώρα 19 ετών επέστρεψε για λόγους υγείας στην Εύβοια και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Αγίου Χαραλάμπους, όπου και χειροτονήθηκε ιερέας από τον Αρχιεπίσκοπο Σινά Πορφύριο, ο οποίος και τον ονόμασε Πορφύριο. Λίγο πριν τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο το 1940 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και υπηρέτησε ως ιερέας και πνευματικός στην πολυκλινική Αθηνών ανακουφίζοντας τον ανθρώπινο πόνο για 30 ολόκληρα χρόνια. Κατόπιν το 1979 εγκαταστάθηκε στο Μήλεσι Αττικής, αναλαμβάνοντας την ανοικοδόμηση της Μονής Μεταμορφώσεως. Το τελευταίο διάστημα της ζωής του τον διακατείχε ο πόθος της επιστροφής στα Καυσοκαλύβια για να πεθάνει εκεί όπως έλεγε πράγμα το οποίο και έγινε. Στις 2 Δεκεμβρίου 1991 ο Όσιος Πορφύριος παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο της ζωής και του θανάτου,ενώ βρίσκονταν στο καλύβι του Αγίου Γεωργίου.


Με αφορμή την εορτή του Οσίου Πορφυρίου, μας δίνεται η ευκαιρία να δούμε και κάποια στοιχεία από τη ζωή ενός άλλου Οσίου της εποχής, ο οποίος αγιοκατατάχθηκε πριν από λίγες ημέρες με απόφαση της συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο λόγος για τον Όσιο Ιάκωβο Τσαλίκη από την Εύβοια. Ο Γέροντας Ιάκωβος γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου το έτος 1920 από ευσεβείς Μικρασιάτες γονείς. Το 1922 οι Τούρκοι οδήγησαν τον πατέρα του στα βάθη της Τουρκίας, ενώ η υπόλοιπη οικογένεια ακολούθησε το δρόμο της προσφυγιάς. Αρχικά έφθασαν στην Ιτέα και από εκεί πήγαν στην Άμφισσα, όπου -τύχη αγαθή- βρήκαν τον πατέρα του κι έτσι όλοι μαζί εγκαταστάθηκαν στο χωριό Φαράκλα της Εύβοιας. Η φλογερή αγάπη του μικρού Ιάκωβου για τον Χριστό και την Εκκλησία ήταν ιδιαίτερα έκδηλη. Την αγάπη αυτή του Ιακώβου διαπίστωσε και ο τότε Μητροπολίτης Χαλκίδος και τον χειροθέτησε αναγνώστη το έτος 1938. Ο Ιάκωβος ζούσε πραγματικά εν νηστεία και προσευχή. Αφού περάτωσε την στρατιωτική του θητεία και σε ηλικία 29 ετών αφού αποκατέστησε την αδερφή του, ο Θεός τον οδήγησε στο μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ στις Ροβιές. Εκεί γίνεται μοναχός και το 1952 χειροτονείται από τον τότε Μητροπολίτη Χαλκίδος Γρηγόριο, ιερέας. Ο Γέροντας Ιάκωβος μέσα από την άσκηση του πνεύματος με προσευχή και νηστεία έφθασε σε δυσθεώρητα ύψη πνευματικότητας ώστε να μπορεί όπως μας αναφέρουν οι πολλές μαρτυρίες που έχουμε να συνομιλεί με τον Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο και τον Όσιο Δαυίδ. Έτσι το 1975 αναλαμβάνει το πηδάλιο της Μονής της μετανοίας του. Στο πετραχήλι του Γέροντα βρήκαν πολλοί άνθρωποι πονεμένοι, χαμένοι, άνθρωποι της ταραγμένης εποχής μας την αγάπη που αδυνατούσαν να εντοπίσουν στην κοινωνία όπου ζούσαν. Ο Γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας έφυγε από τον πρόσκαιρο αυτό κόσμο πλήρης έργων Αγάπης Χριστού, στις 21 Νοεμβρίου του έτους 1991.
Μελετώντας, αγαπητοί αδελφοί, τους βίους των δυο αυτών σύγχρονων Αγίων της Εκκλησίας μας παρατηρούμε ότι, εκτός από την κοινή καταγωγή τους, ακολούθησαν και κοινή πορεία. Η πορεία αυτή, αδελφοί μου, είναι ο δρόμος που οδηγεί στην πνευματική τελείωση, στην ουράνια βασιλεία, στη ζωή με τον Χριστό, την μόνη αληθινή αξία μέσα σε αυτόν τον κόσμο, που όλα μα όλα καταρρέουν. Αμήν!

*Πηγή: nyxthimeron.com

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Κυριακή ΙΔ΄ Λουκά (03/12)



Γράφει ο + Αντώνιος (Anthony Bloom)
Μητροπολίτης Σουρόζ

Ξανὰ καὶ ξανὰ διαβάζουμε στὸ Εὐαγγέλιο γιὰ τὴν ὀργὴ ποὺ προκάλεσε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς πραγματοποιώντας μιὰ πράξη ἐλέους, ἕνα θαῦμα τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου. Καὶ δὲν βοηθάει σὲ κάτι ἄν θέσουμε στὸν ἑαυτό μας τὴν ἐρώτηση: Γιατί τὸ ἔκανε αὐτὸ συνεχῶς, μὲ τέτοια ἐπιμονή; Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε γίνει γιὰ νὰ ἀμφισβητήσει ἐκείνους ποὺ βρίσκονταν γύρω Του; Γιὰ νὰ τοὺς προκαλέσει; Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἁπλὰ μιὰ παιδαγωγικὴ πράξη;

Πιστεύω ὅτι κρύβονται πολὺ περισσότερα στὴν πράξη Του. Ὁ Κύριος δημιούργησε τὸν κόσμο σὲ ἕξι ἡμέρες· τὴν ἕβδομη ἡμέρα ἀναπαύτηκε ἀπὸ τὸν κόπο καὶ τὸν μόχθοΤου. Ἀλλὰ τι συνέβη τότε στὸν κόσμο; Ἡ ἕβδομη ἡμέρα ἦταν ἡ μέρα ποὺ ὁ κόσμος περιῆλθε στὰ χέρια τοῦ ἀνθρώπου γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν ὁλοκλήρωση του καὶ ἡ ἕβδομη ἡμέρα, τὸ Σάββατο τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ ἀνθρώπου. Ὁλόκληρη ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία καταρέει ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν ἄφησε τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐργασθεῖ μόνος του, καθὼς λέει ὁ Κύριος Ἰησοῦς στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη, «Ὁ πατὴρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι», δείχνει τὴν ἐργασία Του στὸν Υἱό Του γιὰ νὰ τὴν ὁλοκληρώσει. Καὶ σὲ ἕνα ἄλλο ἐδάφιο μᾶς διδάσκει, μᾶς λέει ὅτι ἡ κρίση Του εἶναι ἀληθινὴ ἐπειδὴ δὲν εἶναι ἡ δική Του κρίση· ἀκούει τὰ λόγια τοῦ Πατέρα καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ κρίση ποὺ κηρύττει.

Καὶ ἔτσι, ἡ ἱστορία εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νὰ ὁδηγηθεῖ ἀπὸ τὴ σοφία, ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Συμβαίνει αὐτὸ ἐπειδὴ τόσο συχνὰ ἀναζητοῦμε τοὺς δικούς μας δρόμους, ἐπειδὴ δὲν ἀναρωτιόμαστε ποιὸς εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, πῶς ὁ κόσμος ἔχει γίνει τόσο ἄσχημος, τόσο τρομακτικὸς, καὶ τραγικός.


Ὑπάρχει ἕνα Ἑβραϊκὸ ποίημα ποὺ περιγράφει τὴν δυστυχία αὐτοῦ τοῦ κόσμου ὅπου ὁ ἄνθρωπος δὲν φέρει τὴν χαρὰ τοῦ Θεοῦ· λέει τὸ ποίημα ὅτι ὁ Ἄνθρωπος ἔπαψε νὰ πιστεύει στὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀγάπη ἄφησε αὐτὸν τὸν κόσμο. Οἱ ἄνθρωποι κρεμάστηκαν στὰ δάση, πνίγηκαν στὶς λίμνες, στὰ ποτάμια. Ὀ Οὐρανὸς δὲν καθρεφτίζεται στὶς λίμνες, στὰ δάση· τὸ πουλὶ δὲν τραγουδάει πιὰ τραγούδια τοῦ παραδείσου, καὶ ἴδιος ὁ Προφήτης ἔγινε στὸ βάθρο του ἕνα ἁπλὸ ἄγαλμα.

Αὐτὸ δὲν ἔχουμε γίνει; Ὄχι ἀγάλματα ἀλλὰ τόσο ὅμοιοι μὲ τὴν γυναίκα τοῦ Λὼτ ποὺ στράφηκε πρὸς τὰ πίσω κι ἔγινε στήλη ἅλατος. Παραμείναμε ἁλάτι καὶ ἀκόμα εἴμαστε ἀπολιθωμένοι, ἀκίνητοι, δὲν φέρουμε εἰς πέρας τὸ ἔργο μας. Καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς δείχνει ξανὰ καὶ ξανὰ, καθὼς ἐργάζεται μέσα ἀπὸ τὰ θαύματα Του, τὶς πράξεις τῆς ἀγάπης καὶ τῆς συμπόνιας τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου, αὐτὸς ποὺ εἶναι ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος, ὁ μόνος ἄνθρωπος ποὺ βρίσκεται σὲ πλήρη ἑνότητα μὲ τὸν Θεό, ποιὸς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ ρόλος μας: νὰ ἀναλάβουμε τὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας,σὲ ὅποια περίπτωση κι ἄν βρισκόμαστε, καὶ νὰ τὴν βαστάξουμε στοὺς ὤμους μας μέσα ἀπὸ μιὰ πράξη ἀγάπης καὶ ἐλέους.


Ἕνας Δυτικὸς συγγραφέας ἔχει πεῖ ὅτι Χριστιανὸς εἶνει ἐκεῖνος στὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔχει ἀναθέσει τὴν φροντίδα τοῦ κόσμου Του καὶ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων. Ἐκπληρώνουμε τούτη τὴ βασικὴ, κεντρικὴ ἐντολή, νοιαζόμαστε; Ἴσως νοιαζόμαστε δείχνοντας φροντίδα, ἴσως νοιαζόμαστε μὲ αὐστηρότητα, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχουμε ἔννοια. Καὶ τότε, αὐτὴ ἡ ἕβδομη ἡμέρα ποὺ ὁ Θεὸς ανέθεσε μέσα ἀπὸ μιὰ πράξη ἐλέους καὶ ἀγάπης αὐτὸν τὸν κόσμο στὴν φροντίδα μας, μπορεῖ νὰ γίνει ἀκόμα ἡμέρα τοῦ Κυρίου. Καὶ ἡ Πόλη τοῦ ἀνθρώπου ποὺ χτίστηκε δίχως Θεό, ποὺ τόσο συχνὰ μοιάζει μὲ τὸν Πύργο τῆς Βαβέλ, ἴσως ἀκόμα ν’ ἀποκαλυφθεῖ καὶ νὰ πλησιάσει τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴν ἁγιότητα τῆς Πόλης τοῦ Θεοῦ ὅπου ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἀληθινὸς Θεὸς ἀλλὰ καὶ ἄνθρωπος, καλεῖται νὰ γίνει πολίτης, νὰ γίνει ἡ καρδιά της, ἀλλὰ ἐπίσης ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς.

Δὲν εἶναι αυτὸ τὸ κάλεσμα ἀρκετὰ σπουδαῖο; Δὲν μᾶς ἐμπνέει ἀρκετὰ ἡ πίστη τοῦ Θεοῦ σ’ ἐμᾶς; Πρόκειται ν’ ἀπορρίψουμε τὴν ἐλπίδα Του, ν’ ἀπορρίψουμε τὴν ἀγάπη Του γιὰ μᾶς ἤ γιὰ τοὺς ἄλλους; Ἤ πρόκειται νὰ μάθουμε ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ὁ Χριστὸς ἐκπληρώνει τὸν ἀνθρώπινο προορισμό Του τὴν ἡμέρα του Κυρίου, δὲν θὰ μάθουμε ἀπὸ Αὐτὸν καὶ μαζὶ μ’ Ἐκεῖνον νὰ κτίζουμε τὸν κόσμο ποὺ ὁ Θεὸς ὀνειρεύτηκε καὶ ποὺ ἀκόμα ἀγαπᾶ μέσα στὶς θλίψεις του καὶ τόσο συχνὰ στὴν προδοσία μας!

Ἄς μάθουμε ν’ ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ἐνεργά, νὰ σηκώνουμε τὸ φορτίο ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου, ν’ ἀκοῦμε τὸν ζωντανὸ Θεὸ ὅταν μιλάει, ν’ ἀκοῦμε μὲ ὅλη μας τὴν ἐνέργεια, νὰ κοιτάζουμε τὸν τρόπο τῆς ζωῆς Του καὶ ἄς γίνουμε ἐκείνοι ποὺ θὰ φέρουν εἰς πέρας τὸ θέλημα Του καὶ θὰ ὁδηγήσουν τὸν κόσμο στὴν τέλεια ὀμορφιὰ ποὺ εἶναι τὸ θέλημά Του! Ἀμὴν.

Ο Άγιος Πορφύριος († 02 Δεκεμβρίου)



«Μία είναι η ζωή, είναι ατελείωτη συνέχεια, δεν έχει τέλος, δεν υπάρχει. θάνατος... Κι όταν λέμε επουράνια, μη νομίζουμε ότι θα βρούμε στην άλλη ζωή κήπους με λουλούδια και βουνά και νερά και πουλιά. Δεν έχει εκεί τις επίγειες ομορφιές. Είναι κάτι άλλο, κάτι πολύ υψηλό. Αλλά για να πάμε στο κάτι άλλο, πρέπει να περάσουμε από αυτά, από τις γήινες εικόνες κι ομορφιές...
Να εκμεταλλεύεσθε τις ωραίες στιγμές. Οι ωραίες στιγμές προδιαθέτουν την ψυχή σε προσευχή, την καθιστούν λεπτή, ευγενική, ποιητική. Ξυπνήστε το πρωί, να δείτε τον βασιλιά ήλιο να βγαίνει ολοπόρφυρος απ’ το πέλαγος. Όταν σας ενθουσιάζει ένα ωραίο τοπίο, ένα εκκλησάκι, κάτι ωραίο, να μη μένετε εκεί, να πηγαίνετε πέραν αυτού, να προχωρείτε σε δοξολογία για όλα τα ωραία, για να ζείτε τον μόνον Ωραίον. Όλα είναι άγια, και η θάλασσα και το μπάνιο και το φαγητό. Όλα να τα χαίρεσθε. Όλα μας πλουτίζουν, όλα μας οδηγούν στη μεγάλη Αγάπη, όλα μας οδηγούν στον Χριστό. Να χαίρεστε όσα μάς περιβάλλουν. Όλα μάς διδάσκουν και μάς οδηγούν στον Θεό...
Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Και τα έμψυχα και τα άψυχα και τα φυτά και τα ζώα και τα πουλιά και τα βουνά και η θάλασσα και το ηλιοβασίλεμα και ο έναστρος ουρανός. Είναι οι μικρές αγάπες, μέσα απ' τις οποίες φθάνομε στη μεγάλη Αγάπη, τον Χριστό...».

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

Ευχέλαιο



Την ερχόμενη Δευτέρα 4η Δεκεμβρίου, όπως την πρώτη Δευτέρα κάθε μήνα, θα τελεσθεί στην ενορία μας το μυστήριο του Ευχελαίου προς ίασιν ψυχών και σωμάτων, εν ὀψει των εορτών του Αγίου Δωδεκαημέρου.

Το Ευχέλαιο θα αρχίσει στις πέντε το απόγευμα.

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

«Η ειρήνη του Χριστού...»



«Στην ιστορική διαδρομή του Χριστιανισμού έχει γίνει εμπειρικά γνωστό ότι όποιος λειτουργεί τη ζωή του πάνω στη βάση της δικαιοσύνης -όπως την εννοεί ο μεταπτωτικός άνθρωπος βέβαια- γίνεται "σταυρωτής", ενώ όποιος λειτουργεί τη ζωή του πάνω στη βάση της "κατά Χριστόν" αγάπης, γίνεται σταυρωμένος. 
Τα "Ευαγγέλια" μας πληροφορούν ότι η ειρήνη του Χριστού "υπερέχει πάντα νουν" και όποιος θα την αποκτήσει πρέπει να σηκώσει τον εαυτό του πάνω από εκεί που τον κρατά η αναγκαιότητα επίγειων στόχων και κοσμικών επιδιώξεων. Πρέπει να καταφρονήσει "την χρείαν του κόσμου...».

Σχόλιο του π. Αντωνίου Ρωμαίου σε κείμενο του αββά Ιωάννη (Βαρσανουφίου και Ιωάννου, «Κείμενα διακριτικά και ησυχαστικά», τ. Γ', κδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέα, Καρέας 1997, σ. 344).

« Το φως...»



«Εγώ το φως μετάλαβα
κι εκεί σε πάει η καρδιά συνήθως.
Υπ' όψιν μου δεν τα 'λαβα
του κόσμου τα χλωμά
κατάλαβα.

Εγώ το φως μετάλαβα
κι αντέχω τη φωτιά
στο στήθος.
Υπ' όψιν μου δεν τα 'λαβα
του κόσμου τα χλωμά
κατάλαβα...» (Λίνα Νικολακοπούλου, «Λάβα»).

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Ο Άγιος Νεομάρτυρας Φιλούμενος († 29 Νοεμβρίου 1979)



Ο Άγιος Φιλούμενος κατά κόσμος Σοφοκλής γεννήθηκε στην Λευκωσία, στις 15 Οκτωβρίου 1913. Γονείς του ήταν οι Ευσεβείς Γεώργιος και Μαγδαληνή. Ήταν δίδυμος αδελφός με τον π. Ελπίδιο κατά κόσμον Αλέξανδρος και από μικροί ξεχώριχαν για την αγάπη που είχαν προς τον Θεό και γι’ αυτό από πολύ νωρίς άναψε μέσα τους η επιθυμία για τη μοναχική ζωή. Το 1927, σε ηλικία μόλις 14 τώ αναχώρησαν και οι δυο για την Ιερά Μονή Σταυροβουνίου, αφού πήραν την ευχή του πνευματικού τους, αλλά και των ευλαβών γονέων τους. Εκεί έμειναν 6 περίπου χρόνια, όταν ο Έξαρχος του Παναγίου Τάφου τους πήρε για να φοιτήσουν στο Γυμνάσιο του Πατριαρχείου στα Ιεροσόλυμα, όπου βρέθηκαν το 1934, μαθητές στην Σχολή της Αγίας Σιών.
Το 1937 εκάρησαν μοναχοί παίρνοντας ο Σοφοκλής το όνομα Φιλούμενος και ο Αλέξανδρος το όνομα Ελπίδιος. Στις 5 Σεπτεμβρίου του ιδίου χρόνου χειροτονήθηκαν διάκονοι και το 1939 αποφοίησαν από το Γυμνάσιο του Πατριαρχείου. Ο π. Ελπίδιος έφυγε από την Αγία Γη, υπηρετώντας σε άλλους τόπους. Ο Άγιος Φιλούμενος παρέμεινε στα Ιεροσόλυμα για 45 συνεχή χρόνια, μέχρι το μαρτύριό του. Το 1943 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και αφού πέρασε από διάφορες διακονίες μέσα στο Πατριαρχείο και διορίσθηκε σε διάφορες θέσεις υπηρετώντας πάντοτε με ευθύνη και φόβο Θεού και με πολύ αγάπη προς τους αγιοταφίτες πατέρες, στις 8 Μαΐου του 1979 μετατέθηκε στο Φρέαρ του Ιακώβ όπου υπηρέτησε μέχρι το μαρτυρικό του θάνατο, στις 29 Νοεμβρίου του ιδίου έτους. Εκεί όμως, αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα από φανατικούς Εβραίους που συνέχεια τον απειλούσαν ότι αν δεν εγκαταλείψει το Φρέαρ και πάρει τις εικόνες και τον Εσταυρωμένο να φύγει, θα τον σκοτώσουν. Εκείνος όμως απαντούσε ότι δεν θα εγκαταλείψει ποτέ το προσκύνημα, αλλά ότι ήταν έτοιμος ακόμα και να μαρτυρήσει, ως πιστός φύλακας αυτού.


Το απόγευμα της 29ης Νοεμβρίου του 1979, ημέρα της μνήμης του Αγ. Μάρτυρος Φιλουμένου, φανατικοί Εβραίοι μπήκαν στο χώρο του Φρέατος του Ιακώβ κι ενώ ο Άγιος τελούσε τον Εσπερινό, του επιτέθηκαν με τσεκούρι, τον κακοποίησαν και τέλος τον σκότωσαν. Το μαρτύριό του ήταν φρικτό, γιατί οι δήμιοί του τον χτύπησαν αλύπητα στο πρόσωπο και του έκοψαν τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού. Στη συνέχεια βεβήλωσαν την Εκκλησία και το Σταυρό κι έριξαν μια χειροβομβίδα καταστρέφοντας τον χώρο. Είναι συγκλονιστική η μαρτυρία του π. Σωφρονίου που παρέλαβε το τίμιο λείψανο του μάρτυρα για να το ντύσει και να το ετοιμάσει για την ταφή, ότι παρέμεινε 5 μέρες μετά το μαρτύριό του ζεστό και εύκαμπτο και «βοήθησε» το Γέροντα Σωφρόνιο για να τον ντύσει. Συγκλονιστική είναι επίσης η μαρτυρία του κατά σάρκα αδελφού του π. Ελπιδίου, που αν και μίλια μακρυά, άκουσε τη φωνή του π. Φιλουμένου να του λέγει: «Αδελφέ μου με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού. Σε παρακαλώ μην αγανακτήσεις».

Η Εκκλησία τον τιμά ως άγιο στις 29 Νοεμβρίου και το ευωδιάζον και θαυματουργό σκήνωμά του βρίσκεται εντός του νέου τρισυπόστατου μεγαλοπρεπούς ιερού ναού που χτίστηκε στο Φρέαρ του Ιακώβ, επ’ ονόματι της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, του Αγίου Φιλουμένου και του αγίου Ιουστίνου. 

Ο Όσιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης



Γράφει ο Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ἀστέρι μεγάλου βεληνεκοῦς ὁ ὅσιος Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης, ὁ θαυμαστὸς Ἡγούμενος τῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαβίδ Εὐβοίας, ἔλαμψε στὶς ἡμέρες μας μὲ τὶς ἀστραπὲς τῆς ἁπλότητός του, τῆς καλωσύνης του, τῆς ἰσάγγελης πολιτείας του καὶ τοῦ πλήθους τῶν θαυμασίων του.

Ὁ Γέροντας Ἰάκωβος ἀποτελεῖ τὴν προσωποποίηση τῆς ἀγάπης, τὴν ἔμψυχη στηλογραφία τῆς «ἐν Χριστῷ καινῆς ζωῆς», τὸν πρόβολο τῆς ἀρετῆς καὶ τὸ ἔσοπτρο τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ἐγκρατείας.

Ἐνσάρκωνε καὶ βίωνε τὴ Διαθήκη τῆς χάριτος καὶ εὔφραινε ὅσους τὸν πλησίαζαν, ἀφοῦ ἦταν ὅλος «εὐωδία Χριστοῦ» (Β΄ Κορ. β΄ 15).

Τοὺς ἀνέπαυε μὲ τὴ γλυκύτητα τῶν λόγων σου καὶ τοὺς μετέδιδε τὰ ἀγαθὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «χαρά, εἰρήνη καὶ πραότητα» (Γαλ. ε΄ 22), μὲ τὰ ὁποῖα ἦταν προικισμένος ἐπιβεβαιώνοντας τὴν εὐαγγελικὴ φράση «ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας ὁμιλεῖ ἡ γλῶσσα» (Ματθ. ιβ΄ 34).

Πνευματικὸ ἀνάστημα τῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Δαβίδ, στὴ βόρεια Εὔβοια, ὁ Γέροντας Ἰάκωβος, ἐστάλη ἀπὸ τὸ φιλάνθρωπο Κύριο, γιὰ νὰ παρηγορήσει τὸ σύγχρονο παρανομοῦντα Ἰσραὴλ καὶ γιὰ νὰ τὸν νουθετήσει μὲ τὸ παράδειγμα τῆς ἁπλῆς, ἀλλὰ ὁσιακῆς βιοτῆς του καὶ τὴ χάρη τοῦ λόγου του, ὁ ὁποῖος ἦταν πάντοτε «ἅλατι ἠρτυμένος» (Γαλ. β΄ 6).

Δὲν γνώριζε πολλὰ γράμματα ὁ Γέροντας, εἶχε ἐπισκιασθεῖ ὅμως, ὅπως οἱ ἁλιεῖς τῆς Γαλιλαίας, ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος, τοῦ σοφίζοντος τοὺς ἀσόφους καὶ κινοῦντος τὰ χείλη τῶν ἐκλεκτῶν τοῦ Θεοῦ γιὰ πνυματικὴ καθοδήγηση τοῦ λαοῦ πρὸς τὴ σωτηρία.


Ὁ Γέροντας Ἰάκωβος γεννήθηκε στὶς 5 Νοεμβρίου τοῦ 1920 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὴ Θεοδώρα ἀπὸ τὸ Λιβίσι τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τὸ Σταῦρο ἀπὸ τὴ Ρόδο. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1922 Τοῦρκοι Τσέτες ἔπιασαν τὸν πατέρα του αἰχμάλωτο καὶ τὸν ὁδήγησαν στὰ βάθη τῆς Ἀνατολίας.
Μετὴ τὴν καταστροφὴ τῆς εὐλογημένης μας Μικρᾶς Ἀσίας, τὴν ὁποίαν ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς γιὰ τὶς ἁμαρτίες καὶ τὴν ἀποστασία μας, ἡ οἰκογένεια τοῦ Γέροντος ἀκολούθησε τὸ σκληρὸ δρόμο τῆς προσφυγιᾶς. Τὸ καράβι τοὺς μετέφερε στὴν Ἰτέα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐγκαταστάθηκαν στὴν Ἄμφισσα.
Ἐκεῖ εὐδόκησε ὁ Κύριος, τὸ 1925, νὰ τοὺς βρεῖ καὶ ὁ πατέρας του καὶ ὅλη πλέον μαζὶ ἡ οἰκογένεια νὰ μετακινηθεῖ στὸ χωριὸ Φαράκλα τῆς Εὔβοιας.
Στὴν ἡλικία τῶν ἑπτὰ ἐτῶν ὁ θεοφώτιστος μικρὸς Ἰάκωβος εἶχε ἀποστηθήσει τὴ Θεία Λειτουργία χωρὶς νὰ γνωρίζει γράμματα. Τὸ 1927 πῆγε στὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο καὶ διακρίθηκε γιὰ τὶς ἐπιδόσεις του καὶ τὴν ἔκδηλη ἀγάπη του πρὸς τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ ἱερὰ γράμματα.
Ἡ ἐμφάνιση τῆς Ἀγίας Παρασκευῆς στὸ μικρὸ Ἰάκωβο καὶ ἡ ἀποκύλυψη τοῦ λαμπροῦ ἐκκλησιαστικοῦ του μέλλοντος τόνωσε τὴν πίστη τοῦ νεαροῦ μαθητοῦ καὶ τὴν εὐλάβειά του.
Συχνὰ ἡ καθαρότητα τοῦ βίου του τὸν ὁδηγοῦσε σὲ προσευχὴ γιὰ τοὺς πάσχοντες συγχωριανούς του, τοὺς ὁποίους θεράπευε διαβάζοντάς τους ἄσχετες μὲ τὴν περίπτωσή τους εὐχές, ἀλλὰ μὲ πολὺ κατάνυξη δείχνοντας σὲ ὅλους ὅτι «χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ’ αὐτό» (Λουκ. β΄ 40).
Τὸ 1933 τελείωσε τὸ Δημοτικό, ἀλλὰ οἱ οἰκονομικὲς δυσκολίες τῆς οἰκογενείας του δὲν ἐπέτρεπαν τὴ συνέχεια σὲ γυμνασιακὲς σπουδές. Ἔτσι, ἀκολούθησε τὸν πατέρα του στὴ χειρωνακτικὴ ἐργασία του.
Ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος ἐντυπωσιασμένος ἀπὸ τὸ μελωδικὸ ψάλσιμό του τὸν χειροθέτησε ἀναγνώστη. Ἐντυπωσιακὴ γιὰ ὅλους ἦταν ἡ ἀσκητική του ζωή, ἡ προσευχητική του τάση, ἡ φιλεργατικότητά του, ὁ λίγος ὕπνος καὶ ἡ αὐστηρὴ τήρηση τῶν νηστειῶν.
Στὴν ἑκούσια αὐτὴ προσωπική του στέρηση ἦλθε νὰ προστεθεῖ ἡ ἀκούσια ταλαιπωρία ὅλης τῆς οἰκογενείας του καθὼς καὶ ὅλων τῶν δύσμοιρων προσφύγων ἀπὸ τὶς στερήσεις τῆς κατοχῆς.
Τὸν Ἰούλιο τοῦ 1942 πέθανε ἡ μητέρα τοῦ Γέροντος προλέγοντάς του τὴ μελλοντικὴ ἱερωσύνη του. Τὸ 1947 ὁ π. Ἰάκωβος κατετάγη στὸ στρατό, ὅπου παρέμεινε ἀπτόητος στοὺς χλευασμοὺς τῶν συναδέλφων του, ποὺ πειρακτικὰ τὸν ἀποκαλοῦσαν «ὁ «πάτερ Ἰάκωβος».
Ἀπολάμβανε, ὅμως, τῆς ἐκτιμήσεως τοῦ Διοικητῆ του, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀπὸ τοὺς λίγους ποὺ εἶχε διαισθενθεῖ τὴ λαμπρὴ μελλοντικὴ πνευματικὴ σταδιοδρομία τοῦ νεαροῦ προσφυγόπουλου. Μετὰ τὴν ἀπόλυση του ἀπὸ τὸ στρατό, τὸ 1949, ὁ Ἰάκωβος σὲ ἡλικία 29 ἐτῶν ἀπορφανίσθηκε καὶ ἀπὸ πατέρα.
Ὁ ἀγώνας του τότε ἐπικεντρώθηκε στὴν ἀποκατάσταση τῆς ἀδελφῆς του, χωρίς, ὅμως, αὐτὸς νὰ ἀπωθεῖ ἀπὸ τὴ σκέψη του τὴν παιδική του ἐπιθυμία γιὰ τὴ μοναχικὴ πολιτεία.
Μετὰ τὸ γάμο τῆς ἀδελφῆς του, τὸ Νοέμβριο τοῦ 1952 ὁ Ἰάκωβος προσῆλθε στὸ Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Δαβίδ, κοντὰ στὶς Ροβιές, ἐκπληρώνονας τὴν ἐπιθυμία τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεώς του στὸ Θεό.
Σὲ ἡλικία 32 ἐτῶν ὁ Ἰάκωβος ἐκάρη μοναχὸς καὶ στὶς 19 Δεκεμβρίου 1952 στὴ Χαλκίδα χειροτονήθηκε Ἱερέας ἀπὸ τὸ Μητροπολίτη Γρηγόριο.
Ἔκτοτε συνέχισε τὴν ἀσκητική του ζωὴ στὸ Μοναστήρι, μὲ σύντονες προσευχὲς στὸ σπήλαιο τοῦ Ὁσίου Δαβίδ, μὲ θεοπτίες καὶ θαύματα, τὰ ὁποῖα πλήθαιναν μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου.
Ἔφθασε σὲ ὑψηλὰ μέτρα ἄρετῆς καὶ δέχθηκε πολλὲς ἐπιθέσεις ἀπὸ τὸ μισόκαλο δαίμονα, ποὺ μισοῦσε τὴν ἰσάγγελη βιοτή του. Συχνὰ ἔβλεπε καὶ συνομιλοῦσε μὲ τὸν Ὅσιο Δαβὶδ καὶ τὸν Ὅσιο Ἰωάννη, τὸ Ρῶσο, ἐνῶ ἀξιώθηκε καὶ προορατικοῦ καὶ διορατικοῦ χαρίσματος.
Πολλὲς φορὲς τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας ἔβλεπε Ἀγγέλους τὰ περιΐπτανται γύρω ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Θυσιαστήριο, Χερουβεὶμ καὶ Σεραφεὶμ νὰ τὸν κυκλώνουν καὶ τὰ Ἑξαπτέρυγα νὰ καλύπτουν τὸ πρόσωπό τους μὲ τὶς φτεροῦγες τους, σεβόμενοι τὸ ἐσφαγμένο Ἀρνίο, τὸ Θεάνθρωπο Ἰησοῦ, μέσα στὸ Ἅγιο Δισκάριο μελιζόμενο καὶ μὴ διαιρούμενο, ἐσθιόμενο καὶ μηδέποτε δαπανώμενο.
Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1963 μὲ θαυμαστό τρόπο χόρτασε με τρία κιλὰ μανέστρα 75 ἐργάτες μὲ πλουσιοπάροχες μερίδες καὶ τοῦ περίσσεψε καὶ μισὴ κατσαρόλα. Καθήκοντα Ἡγουμένου τοῦ Μοναστηριοῦ του ἀνέλαβε τὶς 25 Ἰουνίου τοῦ 1975 καὶ βάστασε σταθερὰ τὸ πηδάλιό του μέχρι τὴν ὁσιακή του κοίμηση, στὶς 21 Νοεμβρίου, τοῦ 1991.
Ἀπὸ τὴ λιτοδίαιτη καὶ ἀσκητικὴ ζωὴ κλονίσθηκε, ὅμως, ἡ ὑγεία τοῦ Γέροντος, οἱ φλέβες τῶν ποδιῶν του σάπισαν, ἀναγκάσθηκε νὰ ὑποβληθεῖ σὲ ἐγχειρήσεις κήλης, σκωλικοειδίτιδας, προστάτη καὶ καρδιᾶς, μέχρι τοποθετήσεως σὲ αὐτὴ βηματοδότη. Ἀπὸ τὸ 1990 καὶ μετὰ οἱ δυνάμεις του ἄρχισαν νὰ τὸν ἐγκαταλείπουν.
Τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1991 μετὰ ἀπὸ μικροεμφράγματα νοσηλεύθηκε στὸ Γενικὸ Κρατικὸ Νοσοκομεῖο Ἀθηνῶν. Ἐπιστρέφοντας στὸ Μοναστήρι ἔπαθε φλεγμονή, ἡ ὁποία, δυστυχῶς, ἐξελίχτηκε σὲ πνευμονία.
Ὁ ἴδιος εἶχε διαισθανθεῖ τὸ τέλος του. Τὸ πρωΐ τῆς 21ης Νοεμβρίου 1991 παρακολούθησε τὴν ἀκολουθία τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου μας, ἔψαλε καὶ κοινώνησε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.
Μετὰ ἐξομολόγησε μερικοὺς πιστοὺς καὶ ἔκανε μιὰ βόλτα γύρω ἀπὸ τὸ Μοναστήρι. Τὸ μεσημέρι ἐξομολόγησε μιὰ πνευματική του κόρη καὶ περίμενε τὴν ἐπιστροφὴ ἀπὸ τὴ Λίμνη τοῦ ὑποτακτικοῦ του Ἰακώβου, ποὺ ἐκείνη τὴν ἡμέρα χειροτονοῦσε σὲ διάκονο ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος.
Μόλις ἦλθαν οἱ πατέρες ὁ Γέροντας προσπάθησε νὰ σηκωθεῖ, ἀλλὰ ζαλίσθηκε. Ἡ ἀναπνοή του βάρυνε, ὁ σφυγμός του ἐξασθένησε καὶ ἀπὸ τὰ χείλη του βγῆκε ἕνα μικρὸ φύσημα.
Ὁ Γέροντας πῆρε τὸ δρόμο γιὰ νὰ εἰσοδεύσει στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Οἱ λαϊκοὶ ποὺ εἰδοποιήθηκαν γιὰ τὴν κηδεία του ἦταν ἐλάχιστοι. Τὰ τηλέφωνα, ὅμως, πῆραν φωτιὰ καὶ ὁ ἕνας στὸν ἄλλο μετέδωσαν τὸ θλιβερὸ γεγονός.
Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα χιλιάδες κόσμου κατέκλυσαν τὸ Μοναστήρι, κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμίδων, πνευματικοπαίδια τοῦ Γέροντα ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, ἦλθαν νὰ δώσουν τὸν τελευταῖο ἀσπασμό.
Ἡ αὐλὴ τοῦ Μοναστηριοῦ ἦταν κατάμεστη. Ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία ἐψάλη στὸ ὕπαιθρο καὶ μετὰ ἀπὸ τοὺς ἐπικήδειους λόγους λιτανεύθηκε τὸ ἱερὸ σκήνωμα γύρω ἀπὸ τὸ Καθολικό.
Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς λιτανείας πολλοὶ πιστοὶ εἶδαν τὸ Γέροντα νὰ σηκώνεται ἀπὸ τὸ φέρετρο καὶ νὰ εὐλογεῖ τὰ πλήθη. Μόλις τὸ ἱερὸ σκήνωμα κατέβαινε στὸν τάφο μὲ μιὰ φωνὴ οἱ χιλιάδες τῶν πιστῶν μὲ ἀναστάσιμους ὕμνους καὶ κάτω ἀπὸ κωδωνοκρουσίες ἀναστάσιμης χαρᾶς κραύγαζαν «Ἅγιος, Ἅγιος».
Ἔκτοτε ὁ Γέροντας Ιάκωβος μὲ τὶς δεκάδες μετὰ τὸ θάνατό του θαυμάτων, ἔχει καταταγεῖ στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν ὡς Ἅγιος, αὐτῶν ποὺ σήμερα μὲ εὐλάβεια καὶ συγκίνηση γιορτάζουν τὴν ἐπίσημη ἁγιοκατάταξή του ἀπὸ τὴ Μητέρα Ἐκκλησία.


Ἀπολυτίκια. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Διοράσεως ἔκτυπον καὶ σεμνότητος,
μονῆς Δαβὶδ τοῦ ὁσίου
θαυματουργὲ προεστώς,
ὁ ἀρότρῳ γεωργήσας τῆς ἀγάπης σου
κεχερσωμένας τοῦ λαοῦ,
θεοφόρητε, ψυχάς,
Ἰάκωβε πάτερ, ἄρτι,
μὴ ἐλλίπῃς Χριστῷ πρεσβεύων
ὑπὲρ ἡμῶν τῶν σὲ καλούντων πιστῶς.

Ἕτερον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Μονῆς τοῦ Ὁσίου νῦν Δαβὶδ τὸν προΐστορα,
θαυμαστὸν Ἰάκωβον, πάντες οἱ πιστοί, εὐφημήσωμεν,
πατέρων νεαυγῶν ὡς καλλονὴν
καὶ χάριτος τῆς θείας ποταμόν,
τὸν ἀρδεύοντα πλουσίως
ψυχὰς τῶν ἐκβοώντων μετὰ πίστεως·
Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,
δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι,
δόξα τῷ σὲ ἡμῖν ἐν συμφοραῖς
προστάτην δείξαντι.

Δευτέρα, 27 Νοεμβρίου 2017

Άγιος της Εκκλησίας μας ο γέροντας Ιάκωβος



Την αγιοκατάταξη του γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη, της μονής Οσίου Δαυίδ στην Εύβοια, αποφάσισε στη σημερινή της συνεδρίαση, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου.

Η μνήμη του Αγίου Ιακώβου, που γεννήθηκε το 1920 και εκοιμήθη στις 21 Νοεμβρίου του 1991, θα τιμάται στις 22 Νοεμβρίου.

«Ταις αυτού αγίαις πρεσβείαις, ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν».


«Αλαζονεία...»



«Είναι επικίνδυνη αλαζονεία το να βγάζει κανείς βιαστικά συμπεράσματα για κάτι, ύστερα από επιπόλαιη έρευνα και πριν αποκτήσει γι' αυτό αληθινή βεβαιότητα. 
Το να κρίνει δηλαδή κανείς κάτι με βάση τη δική του αδυναμία, αντί να προσαρμόζει τις απόψεις του στα αποτελέσματα της μελέτης ή στην εμπειρία των άλλων, είναι πράγμα εντελώς απαράδεκτο...».

Αββάς Σερήνος, από το βιβλίο του αββά Κασσιανού, «Συνομιλίες με τους πατέρες της ερήμου», τ. Α'., εκδ. Ετοιμασία, Ι. Μ. Καρέα, Καρέας 2004, σ. 205.

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

«Τα νοήματα της Αγίας Γραφής...»



«Συμβαίνει, πράγματι, να μας αποκαλύπτονται πολλές φορές τα νοήματα της Αγίας Γραφής και να μας φανερώνεται πιο καθαρά το βάθος και η ουσία τους. Αυτό γίνεται, όχι μόνο όταν η ερμηνεία επιτρέπει να αντιληφθούμε τα νοήματά τους, αλλά και όταν κάποια φορά βγαίνει από εμάς τους ίδιους αυτή η γνώση. Όταν δηλαδή το νόημα των λέξεων δεν μας γίνεται κατανοητό με τη βοήθεια κάποιου λεξικού, αλλά μας αποκαλύπτεται μέσα από την εμπειρία που μας προσφέρουν οι δοκιμασίες που σηκώνουμε στη ζωή μας».

Συνομιλία του αγίου Κασσιανού με τον αββά Ισαάκ, Αββά Κασσιανού, συνομιλίες με τους πατέρες της ερήμου, τ. Α', εκδ. «Ετοιμασία» , Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέα, Καρέας 2004, σ. 383.

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

«Έρχου!»



Του π. Λεβ Ζιλέ

«Η προσευχή μας κατά τη διάρκεια της Τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων θα μπορούσε να συνοψισθεί σε μια μόνο λέξη: "Έρχου!" Είναι το "Έρχου, Κύριε Ιησού!", με το οποίο τελειώνει η Αποκάλυψη.
Αν προφέρουμε αυτό το κάλεσμα με ειλικρίνεια και ζήλο, τότε γίνεται αληθινή ασκητική προσπάθεια. Πραγματικά, η ελπίδα και η προσμονή του Κυρίου αυξάνουν μέσα στην καρδιά μας. Κάθε μέρα της Τεσσαρακοστής, αυτό το "Ερχου!" μας γεμίζει όλο και περισσότερο, προφέρεται με μεγαλύτερη ένταση και διώχνει μακριά τους λογισμούς, τις νοερές εικόνες, τα πάθη που είναι ασύμβατα με την έλευση του Χριστού.
Αυτό το "Έρχου!" μας καθαρίζει και μας φλογίζει, θα μπορούσε να δώσει το δικό του ιδιαίτερο χρώμα στην προσευχή μας. Μακάρι να μπορέσουμε, κάθε μέρα της Τεσσαρακοστής αυτής, να προφέρουμε το κάλεσμά μας προς τον Κύριο με τρόπο όλο και λιγότερο ατελή! 

Το άγγελμα της χαράς απευθύνεται και σ’ εμένα προσωπικά. Γεννήθηκε και για μένα ένας Σωτήρας. Ας αναγνωρίσουμε στη Γέννηση του Χριστού ένα δώρο πολύ προσωπικό κι ας το δεχτούμε με χαρά και ευγνωμοσύνη...».

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

«Η Παναγία ως πρότυπο πνευματικής τελειώσεως»



Του Διονύση Πομόνη,
Πτυχιούχου Α.Ε.Α. Βελλάς Ιωαννίνων

«Ο λόγος  για την Παναγία Μητέρα του Χριστού και όλων μας και το πώς Αυτή έγινε το παντοτινό και φωτεινό πρότυπο πνευματικής τελειώσεως.
Η αρετή, έτσι όπως προβάλλεται μέσα από την εκκλησιαστική - πατερική γραμματεία, είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη του ανθρώπου, αφού εκφράζει το κάλλος, με το οποίο απλόχερα κόσμησε ο Δημιουργός τον άνθρωπο. Ο δρόμος της αρετής, τον οποίο βάδισαν όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας αποτελεί ουσιαστικά την προσπάθεια προσέγγισης του «καθ’ ομοίωσιν», δηλαδή της παραδείσιας πρώτης εκείνης πραγματικότητας και συμπίπτει άμεσα με την οικείωση των δωρεών του Παρακλήτου μέσω της κοινωνίας των μυστηρίων.  Πρώτος, ο Απόστολος των Εθνών Παύλος αναλύοντας το οντολογικό περιεχόμενο της αρετής, την παρουσιάζει ως τον «εν Πνεύματι» ανακαινισμό του ανθρώπου. Προχωρώντας λίγους αιώνες πιο πέρα και συγκεκριμένα στην πατερική γραμματεία των βυζαντινών – αυτοκρατορικών χρόνων, παρατηρούμε ότι ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας παρουσιάζει την αρετή, τον δρόμο δηλαδή της πνευματικής τελειώσεως ως ένα εκούσιο αγαθό, έργο της ελεύθερης ανθρώπινης βούλησης και όχι ως κάτι εξωπραγματικό που επιβλήθηκε νομοτελειακά στα ήθη των ανθρώπων.


Η Παναγία μας τώρα, αγαπητοί αδελφοί, η ταπεινή εκείνη κόρη της Ναζαρέτ, η οποία κατά την ορθόδοξη χριστιανική μας παράδοση εκλέχτηκε προαιώνια από τον Θεό για να γίνει η Μητέρα του Υιού και Λόγου Του και έτσι κατ’ επέκτασιν και Μητέρα όλου του ανθρωπίνου γένους, ήταν η πρώτη που εβάδισε στα δυσθεώρητα ύψη της αρετής.
Ο πρωταγωνιστικός ρόλος Της στο μυστήριο της Θείας Οικονομίας προήλθε από την προσωπική αγιότητά Της, η οποία ήταν καρπός της ελεύθερης βούλησής Της και της Θείας  Χάριτος.  Η ύψιστη δεκτικότητα της Θείας Χάριτος από την Παναγία, η υπακοή Της στη βούληση του Θεού, η αγιότητα, η ακλόνητη πίστη και η πηγαία αγάπη Της  ήταν τα ιδιαίτερα χαρίσματα εκείνα που την κατέστησαν άξια να φέρει στον κόσμο θεοπρεπώς τον θεάνθρωπο Χριστό και να παραμείνει παρθένος «προ τόκου, εν τόκω και μετά τόκον».
Ο δρόμος της πνευματικής τελειώσεως έχει μία  μόνον πορεία από τα κάτω προς τα άνω, από τον κόσμο της ύλης και της φθοράς στον κόσμο του πνεύματος και της αφθαρσίας. Η Παναγία η Μητέρα όλων μας ως η πρώτη όπως παραπάνω  ετόνισα εβάδισε τον δρόμο αυτό έγινε η δική μας γέφυρα «η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν». Έτσι η Θεοτόκος έγινε σημείο πνευματικής  αναφοράς για τους χριστιανούς όλων των αιώνων, οι οποίοι θα πρέπει να έχουν ως στόχο και να προσπαθούν με όλες τις ψυχικές και σωματικές τους δυνάμεις να προσεγγίσουν κάποιες από τις αρετές Της, ακολουθώντας την έτσι στα φωτεινά εκείνα ύψη της πνευματικής τελειώσεως, όπου ο άνθρωπος θα επιστρέψει στην πραγματική κοινωνία με το Θεό!».

Πηγή: nyxthimeron.com

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

«Δεν εισήχθηκε απλώς…»



«Γι’ αυτό και ο αρχιερεύς του Θεού, αφού αντιλήφθηκε τότε ότι η κόρη είχε ένοικη την θεοειδή χάρη παραπάνω από όλους, έπρεπε να την αξιώσει το ανώτερο από όλους, να την εισαγάγει στα άγια των αγίων και να πείσει με αυτό που γίνεται όλους τους τότε ανθρώπους να αγαπούν, με την σύμπραξη και απόφαση του Θεού μαζί, που έστελλε από άνω δι’ αγγέλου απόρρητη τροφή στην παρθένο εκεί. Με αυτή την τροφή δυνάμωνε καλύτερα τη φύση της και συντηρούσε και τελειοποιούσε τον εαυτό της κατά το σώμα καθαρώτερα και ανώτερα από τις ασώματες δυνάμεις, έχοντας ως υπηρέτες τους ουράνιους νόες, διότι δεν εισήχθηκε απλώς και μόνο στα άγια των αγίων, αλλά και κατά κάποιον τρόπο παραλήφθηκε από τον Θεό σε συνοίκηση με αυτόν για όχι ολίγα έτη, ώστε έτσι στον κατάλληλο καιρό να ανοιχθούν οι ουράνιες μονές και να δοθούν για αιώνια κατοίκηση σε όσους πιστεύουν την παράδοξη γέννα της…».

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, «Λόγος ΝΕ' Εις την Είσοδον της Θεοτόκου», ΕΠΕ 11,253-54.