ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ("ΕΙΣ ΚΟΠΑΝΟΥΣ")
ΤΟ BLOG ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ («ΕΙΣ ΚΟΠΆΝΟΥΣ») ΠΟΛΕΩΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

«Έρχου!»



Του π. Λεβ Ζιλέ

«Η προσευχή μας κατά τη διάρκεια της Τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων θα μπορούσε να συνοψισθεί σε μια μόνο λέξη: "Έρχου!" Είναι το "Έρχου, Κύριε Ιησού!", με το οποίο τελειώνει η Αποκάλυψη.
Αν προφέρουμε αυτό το κάλεσμα με ειλικρίνεια και ζήλο, τότε γίνεται αληθινή ασκητική προσπάθεια. Πραγματικά, η ελπίδα και η προσμονή του Κυρίου αυξάνουν μέσα στην καρδιά μας. Κάθε μέρα της Τεσσαρακοστής, αυτό το "Ερχου!" μας γεμίζει όλο και περισσότερο, προφέρεται με μεγαλύτερη ένταση και διώχνει μακριά τους λογισμούς, τις νοερές εικόνες, τα πάθη που είναι ασύμβατα με την έλευση του Χριστού.
Αυτό το "Έρχου!" μας καθαρίζει και μας φλογίζει, θα μπορούσε να δώσει το δικό του ιδιαίτερο χρώμα στην προσευχή μας. Μακάρι να μπορέσουμε, κάθε μέρα της Τεσσαρακοστής αυτής, να προφέρουμε το κάλεσμά μας προς τον Κύριο με τρόπο όλο και λιγότερο ατελή! 

Το άγγελμα της χαράς απευθύνεται και σ’ εμένα προσωπικά. Γεννήθηκε και για μένα ένας Σωτήρας. Ας αναγνωρίσουμε στη Γέννηση του Χριστού ένα δώρο πολύ προσωπικό κι ας το δεχτούμε με χαρά και ευγνωμοσύνη...».

Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

«Η Παναγία ως πρότυπο πνευματικής τελειώσεως»



Του Διονύση Πομόνη

«Ο λόγος  για την Παναγία Μητέρα του Χριστού και όλων μας και το πώς Αυτή έγινε το παντοτινό και φωτεινό πρότυπο πνευματικής τελειώσεως.
Η αρετή, έτσι όπως προβάλλεται μέσα από την εκκλησιαστική - πατερική γραμματεία, είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη του ανθρώπου, αφού εκφράζει το κάλλος, με το οποίο απλόχερα κόσμησε ο Δημιουργός τον άνθρωπο. Ο δρόμος της αρετής, τον οποίο βάδισαν όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας αποτελεί ουσιαστικά την προσπάθεια προσέγγισης του «καθ’ ομοίωσιν», δηλαδή της παραδείσιας πρώτης εκείνης πραγματικότητας και συμπίπτει άμεσα με την οικείωση των δωρεών του Παρακλήτου μέσω της κοινωνίας των μυστηρίων.  Πρώτος, ο Απόστολος των Εθνών Παύλος αναλύοντας το οντολογικό περιεχόμενο της αρετής, την παρουσιάζει ως τον «εν Πνεύματι» ανακαινισμό του ανθρώπου. Προχωρώντας λίγους αιώνες πιο πέρα και συγκεκριμένα στην πατερική γραμματεία των βυζαντινών – αυτοκρατορικών χρόνων, παρατηρούμε ότι ο Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας παρουσιάζει την αρετή, τον δρόμο δηλαδή της πνευματικής τελειώσεως ως ένα εκούσιο αγαθό, έργο της ελεύθερης ανθρώπινης βούλησης και όχι ως κάτι εξωπραγματικό που επιβλήθηκε νομοτελειακά στα ήθη των ανθρώπων.


Η Παναγία μας τώρα, αγαπητοί αδελφοί, η ταπεινή εκείνη κόρη της Ναζαρέτ, η οποία κατά την ορθόδοξη χριστιανική μας παράδοση εκλέχτηκε προαιώνια από τον Θεό για να γίνει η Μητέρα του Υιού και Λόγου Του και έτσι κατ’ επέκτασιν και Μητέρα όλου του ανθρωπίνου γένους, ήταν η πρώτη που εβάδισε στα δυσθεώρητα ύψη της αρετής.
Ο πρωταγωνιστικός ρόλος Της στο μυστήριο της Θείας Οικονομίας προήλθε από την προσωπική αγιότητά Της, η οποία ήταν καρπός της ελεύθερης βούλησής Της και της Θείας  Χάριτος.  Η ύψιστη δεκτικότητα της Θείας Χάριτος από την Παναγία, η υπακοή Της στη βούληση του Θεού, η αγιότητα, η ακλόνητη πίστη και η πηγαία αγάπη Της  ήταν τα ιδιαίτερα χαρίσματα εκείνα που την κατέστησαν άξια να φέρει στον κόσμο θεοπρεπώς τον θεάνθρωπο Χριστό και να παραμείνει παρθένος «προ τόκου, εν τόκω και μετά τόκον».
Ο δρόμος της πνευματικής τελειώσεως έχει μία  μόνον πορεία από τα κάτω προς τα άνω, από τον κόσμο της ύλης και της φθοράς στον κόσμο του πνεύματος και της αφθαρσίας. Η Παναγία η Μητέρα όλων μας ως η πρώτη όπως παραπάνω  ετόνισα εβάδισε τον δρόμο αυτό έγινε η δική μας γέφυρα «η μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν». Έτσι η Θεοτόκος έγινε σημείο πνευματικής  αναφοράς για τους χριστιανούς όλων των αιώνων, οι οποίοι θα πρέπει να έχουν ως στόχο και να προσπαθούν με όλες τις ψυχικές και σωματικές τους δυνάμεις να προσεγγίσουν κάποιες από τις αρετές Της, ακολουθώντας την έτσι στα φωτεινά εκείνα ύψη της πνευματικής τελειώσεως, όπου ο άνθρωπος θα επιστρέψει στην πραγματική κοινωνία με το Θεό!».

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

«Δεν εισήχθηκε απλώς…»



«Γι’ αυτό και ο αρχιερεύς του Θεού, αφού αντιλήφθηκε τότε ότι η κόρη είχε ένοικη την θεοειδή χάρη παραπάνω από όλους, έπρεπε να την αξιώσει το ανώτερο από όλους, να την εισαγάγει στα άγια των αγίων και να πείσει με αυτό που γίνεται όλους τους τότε ανθρώπους να αγαπούν, με την σύμπραξη και απόφαση του Θεού μαζί, που έστελλε από άνω δι’ αγγέλου απόρρητη τροφή στην παρθένο εκεί. Με αυτή την τροφή δυνάμωνε καλύτερα τη φύση της και συντηρούσε και τελειοποιούσε τον εαυτό της κατά το σώμα καθαρώτερα και ανώτερα από τις ασώματες δυνάμεις, έχοντας ως υπηρέτες τους ουράνιους νόες, διότι δεν εισήχθηκε απλώς και μόνο στα άγια των αγίων, αλλά και κατά κάποιον τρόπο παραλήφθηκε από τον Θεό σε συνοίκηση με αυτόν για όχι ολίγα έτη, ώστε έτσι στον κατάλληλο καιρό να ανοιχθούν οι ουράνιες μονές και να δοθούν για αιώνια κατοίκηση σε όσους πιστεύουν την παράδοξη γέννα της…».

Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, «Λόγος ΝΕ' Εις την Είσοδον της Θεοτόκου», ΕΠΕ 11,253-54.


«Ξημέρωνε της Παναγίας…»



«Ξημέρωνε της Παναγίας στο χωριό…

Κι άνοιγαν μπρος στο ιερό
Οι φρεσκοπλυμένες μπόλιες
Για να φανεί το πιάτο, το βαθύ, το γιορτινό
Κι έλαμπε το σιτάρι στολισμένο…
Και στο αγιοκέρι που έφεγγε
Φαίνονταν να κυλάνε σιωπηλά
Τα δάκρυα των γερόντων.

Ξημέρωνε της Παναγίας στο χωριό
Και σειόταν το καμπαναριό
από τις προσευχές μας
Και ζούσαμε τα θαύματα
Που αποζητάμε τώρα…».

(Νόνη Σταματέλου, «Το πιάτο». Υπό έκδοσιν)

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

«Εορτή της Εισόδου της Θεοτόκου στο Ναό…»



Του π. Αλέξανδρου Σμέμαν

«Έχουμε εδώ την εορτή της Εισόδου της Θεοτό­κου στο Ναό. Το θέμα της εορτής είναι πολύ απλό: ένα κοριτσάκι προσάγεται από τους γονείς του στο ναό των Ιεροσολύμων. Δεν υπάρχει τίποτε το ιδιαί­τερα αξιοσημείωτο στο γεγονός αυτό, επειδή την εποχή εκείνη αυτό αποτελούσε μια γενικά αποδεκτή συνήθεια και πολλοί γονείς έφερναν τα παιδιά τους στο ναό ως σημείο προσαγωγής τους στον Θεό, ως ένδειξη πώς δίνουν στη ζωή τους έναν ουσιαστικό σκοπό και νόημα, πώς τα φωτίζουν από μέσα με το φως μιας ανώτερης εμπειρίας.

Στην περίπτωση όμως της Παναγίας, όπως μας το υπενθυμίζει ή Ακολουθία της ημέρας, οδήγησαν το παιδί στα "Άγια των Αγίων", στον τόπο που κανείς άλλος, εκτός από τους ιερείς, δεν επιτρεπόταν να πάει, στο μυστικό εσωτερικό Ιερό του ναού. Το όνομα του κοριτσιού είναι Μαρία. Είναι ή μελλοντική μητέρα του Ιησού Χρίστου, μέσω του οποίου, σύμφωνα με τη Χριστιανική πίστη, ο ίδιος ο Θεός ήλθε στον κόσμο για να ενωθεί με το ανθρώπινο γένος, να μοιραστεί τη ζωή του και να αποκαλύψει το θείο της περιεχόμενο. Είναι όλα αυτά παραμύθια; Ή είναι κάτι πού μας δόθηκε και πού αποκαλύπτεται εδώ, κάτι πού σχετίζεται άμεσα με τη ζωή μας, κάτι πού δεν μπορεί ίσως να εκφραστεί με λόγια της καθημερινής ζωής;

Αυτός είναι ο μεγαλειώδης, ο ογκώδης, ο ιεροπρεπής ναός της Ιερουσαλήμ. Και για αιώνες εκεί, πίσω από αυτούς τους βαρείς τοίχους, ένα πρόσωπο μπορούσε να έρθει σε επαφή με τον Θεό. Τώρα όμως ο ιερέας παίρνει από το χέρι τη Μαρία και την οδηγεί στο Ιερότερο τμήμα του Ναού και εμείς ψάλλουμε "Ο καθαρώτατος ναός του Σωτήρος... σήμερον εισάγεται εν τω οίκω Κυρίου...", Αργότερα, στο ευαγγελικό ανάγνωσμα, ο Χριστός λέει, "Λύσατε τον ναόν τούτον και εν τρισίν ημέραις εγερώ αυτόν", και ο Ευαγγελιστής συμπληρώνει, "εκείνος δε έλεγεν περί του ναού του σώματος αυτού" (Ιωάν. 2,19,21).
Το νόημα όλων αυτών των γεγονότων, των λέξεων και των σκέψεων είναι απλό: από τώρα και στο έξης ο ίδιος ο άνθρωπος γίνεται ναός. Ούτε πέτρινος, ούτε θυσιαστήριο, αλλά ο άνθρωπος -η ψυχή του, το σώμα του και η ζωή του -γίνεται η ιερή και θεία καρδία του κόσμου, τα "άγια των αγίων". Ο ένας ναός, η Παναγία -ζων και ανθρώπινος- οδηγείται σ' έναν άλλο ναό φτιαγμένο από πέτρα, και ολοκληρώνει έτσι εκ των ένδον τη σημασία και το νόημα του.


Μ' αυτό το γεγονός ή θρησκεία και ακόμη περισσότερο η ζωή υφίσταται μια πλήρη μεταβολή της ισορροπίας της. Αυτό που τώρα εισέρχεται στον κόσμο είναι μια διδασκαλία που δεν τοποθετεί τίποτε άλλο υψηλότερα από τον άνθρωπο, επειδή ο ίδιος ο Θεός αναλαμβάνει τη μορφή ανθρώπου για ν' αποκαλύψει την κλήση και το νόημα του ανθρώπου ως θεϊκού πλάσματος. Από το σημείο αυτό κι έπειτα ο άνθρωπος είναι ελεύθερος. Τίποτε πλέον δεν βρίσκεται από πάνω του, επειδή ο ίδιος ο κόσμος είναι δικός του ως δώρο του Θεού, για να εκπληρώσει έτσι ο άνθρωπος τον θεϊκό του προορισμό.

Από τη στιγμή πού ή Παναγία εισήλθε στα "άγια των αγίων", ή ίδια ή ζωή έγινε Ναός. Κι όταν εορτάζουμε τα Εισόδιά της, εορτάζουμε το θείο νόημα του ανθρώπου και τη λαμπρότητα της υψηλής του κλήσεως. Δεν γίνεται λοιπόν να εξαφανιστούν και να ξεριζωθούν όλ' αυτά από τη μνήμη του ανθρώπου».

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

«Αναζητώ...»



«Θυμήθηκα πως είπες: "Αναζητήστε με". Για τούτο, Κύριε, το πρόσωπό σου αναζητώ. Μην κρύβεσαι από μένα!» (Ψαλμ. 27,8-9).

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

«Ευαγγελιστής Ματθαίος»



«Μια μέρα, όπως καθόμουν στο τελωνείο, παρουσιάστηκε Εκείνος. Είχε ένα πρόσωπο τόσο άδολο, μια φωνή αποφασισμένη να φτάσει στα άκρα. "Άφησέ τα όλα κι ακολούθησέ με", είπε, κι εγώ σηκώθηκα και περπάταγα πίσω Του κι ευχόμουνα να με πηγαίνει.
"Επιτέλους, κάποιος που πάνω Του θρυμματίζεται η γνωστή εικόνα της ζωής", σκεφτόμουν χαρούμενος, και χωρίς δεύτερη συζήτηση εγκατέλειψα τη δουλειά του τελώνη. Εξάλλου, μόνο ένα χέρι χρειαζότανε να με τραβήξει κι όλα θα τα παράταγα...».

(«Ευαγγελιστής Ματθαίος» -από το βιβλίο «Εκείνος» της Ελεωνόρας Σταθοπούλου).